Co znajdziesz w artykule?
- Cel leczenia choroby sercowo-naczyniowej to optymalna częstość rytmu serca, która różni się w zależności od choroby podstawowej, indywidualnych potrzeb i cech pacjenta
- Głównymi lekami kontrolującymi częstość rytmu serca są antagoniści receptorów adrenergicznych i antagoniści kanałów wapniowych, a u wybranych chorych digoksyna i iwabradyna
- Dawkę β-adrenolityku należy stopniowo zwiększać do osiągnięcia dawki optymalnej/maksymalnej tolerowanej u chorych z niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF)
Spis treści
W świetle badań epidemiologicznych częstość rytmu serca stanowi łatwy do wykrycia czynnik ryzyka chorób serca i naczyń. Spoczynkowa częstość akcji serca >85 uderzeń na minutę wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Z klinicznego punktu widzenia bardzo często chorzy zgłaszają dolegliwości określane jako uczucie szybkiego bicia serca. Ważne jest zweryfikowanie, czy subiektywne odczucia pacjenta odpowiadają rozpoznaniu tachykardii.
Tachykardią
Dodaj do ulubionych
