Co znajdziesz w artykule?
Sinus maxillaris
Zatoka szczękowa ( sinus maxillaris ), która w procesie leczenia stomatologicznego najbardziej narażona jest na ingerencje i zwana była dawniej jamą Highmora, jest parzystą przestrzenią pneumatyczną mieszczącą się obustronnie w trzonie szczęki. W wymiarze pionowym i strzałkowym ma ponad 3 cm, w płaszczyźnie czołowej 2,5 cm. Ma kształt trójściennej piramidy i jest największą z zatok przynosowych. Pełny rozwój osiąga ok. 14. r.ż., jej średnia pojemność wynosi ok. 20 cm 3 .
Trzy kroki do sukcesu
W celu uzyskania sukcesu terapeutycznego Pignataro i wsp. wskazują na tzw. trzy kroki przed zabiegiem i po zabiegu podniesienia dna zatoki szczękowej.[11]
Krok prewencyjny. Diagnostyka – wykrywanie prawdopodobnie nieodwracalnych i potencjalnie odwracalnych przeciwwskazań do podniesienia dna zatoki szczękowej.
Krok zapobiegawczo-terapeutyczny. Ma na celu korektę (głównie za pomocą chirurgii endoskopowej) anatomicznych zaburzeń strukturalnych, leczenie chorób zapalnych, zakażeń i łagodnych nowotworów w przewodzie nosowym środkowym w celu przywrócenia fizjologicznego drenażu i wentylacji zatok szczękowych.[12]
Krok diagnostyczno-terapeutyczny. Wymagany tylko w przypadku powikłań, głównie zakażeń zatok po zabiegu podniesienia dna zatoki szczękowej, a ma na celu wczesną diagnostykę i monitorowanie leczenia zapalenia zatoki szczękowej w celu uniknięcia, jeśli to możliwe, utraty implantów i ogólnych powikłań.
Spis treści
Spojrzenie otolaryngologa na zabieg stosowany rutynowo w leczeniu implantologicznym
Uważa się, że podniesienie dna zatoki szczękowej jest „bezpieczną i przewidywalną” procedurą. Jednakże zabieg ten może mieć niekorzystny wpływ na delikatną homeostazę zatoki szczękowej. Występujące jednocześnie schorzenia ogólnoustrojowe czy stany zapalne zatoki szczękowej mogą sprzyjać rozwojowi powikłań pooperacyjnych i negatywnie wpływać na wynik chirurgicznego leczenia.
Aby uniknąć niekorzystnego wyniku
Dodaj do ulubionych
