Co znajdziesz w artykule?
Nadwrażliwość zębiny staje się problemem powszechnym i coraz częściej spotykanym w codziennej praktyce lekarza dentysty. W zdrowym zębie zębina jest pokryta szkliwem w części koronowej i cementem w części korzeniowej. Dopiero utrata szkliwa oraz recesja dziąsła może prowadzić do odsłonięcia zębiny przyszyjkowej oraz kanalików zębinowych. Jednym z czynników etiologicznych wpływających na powstanie nadwrażliwości zębiny jest zapalenie dziąseł związane z płytką. Płytka nazębna odkładając się na brzegu dziąsła powoduje, iż rozwija się w nim stan zapalny, wpływa na demineralizację szkliwa i zębiny w miejscu zalegania, powstanie ubytku i otwarcie kanalików zębinowych, co przy obecności czynników termicznych, chemicznych, bodźców dotykowych i osmotycznych wywołuje u pacjenta dolegliwości bólowe o charakterze nadwrażliwości zębiny. Celem pracy, na podstawie wybranego piśmiennictwa, jest opisanie współczesnych poglądów na temat etiologii i powiązania nadwrażliwości zębiny z zapaleniem dziąseł wywołanym płytką nazębną oraz przedstawienie metod leczenia i zapobiegania zwiększonej wrażliwości zębiny.
Spis treści
Nadwrażliwość zębiny
Nadwrażliwość zębiny to nadmierna reakcja zęba na czynniki termiczne (zimno, ciepło), chemiczne (słodkie, kwaśne, słone), bodźce dotykowe (dotknięcie zęba szczoteczką, narzędziem, pokarmem) i osmotyczne. Ból może być też wywołany przez niektóre procedury stomatologiczne, np. opracowywanie zęba pod koronę, wybielanie lub leczenie periodontologiczne. Ból ten można dokładnie zlokalizować, nigdy nie występuje samoistnie oraz zanika po wyeliminowaniu czynnika wyzwalającego.