Co znajdziesz w artykule?
Świerzb jest schorzeniem, z którym dermatolodzy spotykają się w swojej praktyce na co dzień, a maski kliniczne przybierane przez pasożyta znacząco utrudniają proces diagnostyczny.
Po pierwszorazowym zarażeniu świerzbowcem świąd – najważniejszy objaw choroby – obserwowany jest po 2-6 tygodniach, przy reinfekcji pojawia się znacznie szybciej. Ten zdecydowanie skrócony okres inkubacji przy kolejnym kontakcie z Sarcoptes scabiei var hominis jest typowy dla IV mechanizmu reakcji alergicznej. Patognomicznym objawem podmiotowym choroby są kręte korytarze, przypominające literę C lub S, wyryte w naskórku, koloru skóry lub biało-szare. Najbardziej uniesionym elementem korytarza jest wejście, przez które świerzbowiec wdarł się w naskórek, natomiast na końcu korytarza (często powyżej znajduje się drobny pęcherzyk) bytuje samica.
Spis treści
Etiopatogeneza
Świerzb wywoływany jest przez pajęczaka – świerzbowca ludzkiego (S. scabiei varietas hominis), który jest obligatoryjnym ektopasożytem ludzkim. Pierwsze opisy schorzenia zawdzięczamy pracom Włocha Giovanniego Cosima Bonomo z XVII wieku, który opisał swoje obserwacje zakaźnej choroby skóry u galerników oraz studenta wielkiego Jeana Louisa Marca Aliberta – Korsykanina Simona François Renucciego (XVIII wiek). W XIX wieku twórca współczesnej dermatologii wiedeńczyk Ferdinand von
Dodaj do ulubionych
