Co znajdziesz w artykule?
Zmiany o charakterze atrofii na błonie śluzowej języka omawiano w piśmiennictwie medycznym już na początku 1831 roku. Wtedy jednak nie określano ich mianem zmian geograficznych. Termin ten, odnoszący się do kształtu przypominającego zarysy kontynentów na mapie, został wprowadzony po raz pierwszy w piśmiennictwie niemieckim w 1854 roku. Dzisiaj zmiany te nazywane są językiem geograficznym, łagodnym wędrującym zapaleniem języka lub rumieniem wędrującym.[1]
Spis treści
Język geograficzny jest łagodnym stanem zapalnym błony śluzowej języka. Nie ma podłoża bakteryjnego ani grzybiczego. Charakteryzuje się występowaniem nieregularnych czerwonych i białych plam na grzbietowej powierzchni języka (ryc. 1). Plamy rumieniowe są atroficzne i nie mają brodawek nitkowatych. Białe obwódki, które otaczają czerwone plamy, składają się z regenerujących się brodawek nitkowatych i mieszaniny keratyny z neutrofilami. Brodawki grzybowate pozostają niezmienione. Atrofia ma
Dodaj do ulubionych
