Co znajdziesz w artykule?
Miejscowe glikokortykosteroidy (mGKS) stanowią grupę leków szeroko stosowanych w praktyce dermatologicznej. Z poznanych dotąd mechanizmów działania glikokortykosteroidów w dermatologii wykorzystuje się przede wszystkim ich efekt przeciwzapalny, immunosupresyjny oraz przeciwświądowy. Ciągłe modyfikacje cząsteczek oraz podłoże leku znacząco wpływają na właściwości farmakokinetyczne oraz terapeutyczne dostępnych preparatów. Sztandarowym przykładem powszechnej dziecięcej przewlekłej dermatozy zapalnej, w terapii której mGKS stanowią jedną z podstawowych grup leków, jest atopowe zapalenie skóry. Z uwagi na odrębności skóry dzieci, znaczną rozbieżność wiekową populacji dziecięcej oraz większe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dobór odpowiedniego preparatu jest szczególnie istotny w tej grupie pacjentów. Przy wyborze mGKS u dzieci warto pamiętać o odmiennych w stosunku do osób dorosłych zasadach prowadzenia leczenia dotyczących głównie miejsca aplikacji, dawki, czasu oraz schematu terapii.
Spis treści
Mechanizm działania miejscowych glikokortykosteroidów
Pierwszym miejscowym preparatem glikokortykosteroidowym (mGKS) stosowanym w lecznictwie dermatologicznym był kortyzon, jednak z uwagi na obecność grupy ketonowej w pozycji 11 łańcucha węglowego nie był on skuteczny w leczeniu zewnętrznym. W 1952 roku Sulzberger oraz Witten przedstawili wyniki badań nad efektywnością octanu hydrokortyzonu (substancji F) w leczeniu dermatoz, co na zawsze zrewolucjonizowało terapię miejscową w dermatologii. 1
Dodaj do ulubionych
