Co znajdziesz w artykule?
Pacjenci z cukrzycą stanowią niejednorodną grupę osób pod względem wieku, typu schorzenia, sposobu leczenia przeciwhiperglikemicznego, obecności i zaawansowania przewlekłych powikłań, wydolności fizycznej, a także preferencji różnych form wysiłku fizycznego.
Z badań wynika, że nawet minimalne zwiększenie dotychczasowej aktywności fizycznej może być skuteczne pod względem zapobiegania cukrzycy typu 2, wyrównania metabolicznego cukrzycy, prewencji przewlekłych powikłań oraz wydłużenia życia.[1]
Spis treści
- Bezwzględne wskazania do wdrożenia insulinoterapii
- Kliniczna remisja choroby cukrzycy typu 1
- Główne kryteria do rozpoczęcia leczenia insuliną w cukrzycy typu 2:
- Inne wskazania do czasowej insulinoterapii
- Wskazania do rozpoczęcia insulinoterapii, niezależnie od wartości glikemii:
- Korzystne efekty wysiłku fizycznego, które mogą odsunąć w czasie konieczność stosowania insulinoterapii u osób z cukrzycą
- Korzystny wpływ wysiłku fizycznego na mechanizmy komórkowe metabolizmu węglowodanów i tłuszczów
- Przed zaleceniem zwiększenia wysiłku fizycznego u osób z cukrzycą niezbędna jest analiza przeciwwskazań
- Zasady podejmowania wysiłku fizycznego:
- Kiedy wysiłek fizyczny jest skuteczny?
- PODSUMOWANIE
Aktualnie w zaleceniach towarzystw naukowych, i to niezależnie od typu cukrzycy, wysiłek fizyczny jest uznany za integralny i niezbędny element terapii, z udowodnionymi korzyściami metabolicznymi i klinicznymi, przewyższającymi często stosowanie wielu leków. 2, 3, 4
Wysiłek fizyczny może być istotnym elementem:
- prewencji cukrzycy,
- leczenia,
- kontroli glikemii,
- zapobiegania powikłaniom,
- poprawy rokowania i czasu przeżycia. 4
Czy zatem u osób z rozpoznaną cukrzycą za pomocą odpowiedniego wysiłku
Dodaj do ulubionych
