35 proc. polskich pracowników spędza w pracy więcej niż osiem godzin dziennie, a ponad 40 proc. regularnie zabiera pracę do domu. Polski pracownik robi to częściej niż trzy razy w tygodniu.

Źródło: badania firmy Regus, 2011 rok

Czym jest pracoholizm

Kryterium czasu poświęcanego pracy jest niewystarczające do identyfikacji pracoholizmu. Niektórzy ludzie pracują po 10-11 godzin dziennie i pracoholikami nie są. Zdaniem holenderskich badaczy (W. Schaufeli, A. Bakker) przy diagnozowaniu pracoholizmu należy uwzględnić trzy wskaźniki: tzw. pracę nadmierną wyznaczoną czasem poświęcanym pracy, pracę kompulsywną, czyli występowanie wewnętrznego przymusu pracy, oraz zaangażowanie w pracę, czego wyrazem są wigor, zaciekawienie i inne pozytywne emocje związane z jej wykonywaniem. Tylko w sytuacji występowania dwóch pierwszych składników i braku trzeciego możemy mówić o pracoholizmie jako uzależnieniu.

Entuzjaści pracy

To najczęściej przedstawiciele wolnych zawodów i przedsiębiorcy. Wykazują się nadmiarowością pracy, są bardzo zaangażowani, ale nie odczuwają przymusu pracy.

Pracoholicy entuzjastyczni

Występuje u nich przymus pracy, poświęcają jej dużo czasu, ale też ich zaangażowanie jest wysokie, a co za tym idzie – wyższa satysfakcja, przeżywanie pozytywnych emocji i mniejsze negatywne skutki dla zdrowia.

Pracoholicy

Odczuwają oni przymus pracy, występuje w ich przypadku pojęcie nadmiernej pracy, ale jednocześnie cechuje ich niski poziom zaangażowania i zadowolenia. Pracoholicy funkcjonują w stanie dysonansu między tym, ile wkładają w pracę, a ile z niej biorą, jednakże silny przymus wewnętrzny powoduje, że gdy nie pracują, czują dyskomfort, napięcie, irytację – stany bardzo zbliżone do objawów odstawiennych. Ich zadowolenie doświadczane w pracy jest znacznie niższe niż np. u entuzjastów pracy. Nie potrafią czuć satysfakcji, nawet jeśli osiągną sukces. Często pojawia się wówczas lęk, że następnym razem się nie uda lub niezadowolenie z powodu niewystarczającej perfekcji wykonania zadania.