Co znajdziesz w artykule?
Choroba niedokrwienna serca i jej najbardziej dramatyczne powikłanie, jakim jest zawał mięśnia sercowego, należy do wiodących przyczyn zgonów na świecie. Ostre niedokrwienie serca skutkujące martwicą kardiomiocytów i w konsekwencji utratą funkcji skurczowej, u wielu chorych może prowadzić do rozwoju niewydolności serca. W następstwie niedokrwienia, martwicy, odcinkowych zaburzeń kurczliwości lewej komory dochodzi do przebudowy lewej komory, zmiany jej geometrii, często rozstrzeni. Mechanizmy remodelingu lewej komory są dość dobrze poznane, natomiast wciąż niewiele wiadomo na temat molekularnych mechanizmów związanych z usuwaniem i degradacją miocytów, przyczyniających się do dalszego pogorszenia funkcji skurczowej serca. W komórce rozkładanie białek jest równie ważne jak synteza nowych cząsteczek białkowych. Istnieją dwa zasadnicze mechanizmy tego rozkładu – system lizosomów oraz proteasomów. Rolą proteasomów jest degradacja białek, które uprzednio naznaczone zostały jako białka przeznaczone do degradacji przez przyłączenie do nich małocząsteczowgo białka – ubikwityny.
System proteasomów ubikwityny jest w wielu tkankach odpowiedzialny za degradację nieprawidłowych lub uszkodzonych białek, a w sercu jest również odpowiedzialny za kontrolę elementów aparatu kurczliwego. Wydaje się, że może on brać udział w procesie pozawałowej przebudowy serca oraz przeroście lewej komory.
Jednym z elementów systemu proteasomów ubikwityny jest białko będące produktem protoonkogenu Casitas b-lineage lymphoma (c-Cbl). Wykazano, że ekspresja c-Cbl jest zwiększona w niewydolności serca.
Badacze wskazują na rolę protoonkogenu c-Cbl w promowaniu procesów apoptozy i degradacji białek, hamowaniu angiogenezy, co wyjaśniać może jeden z mechanizmów pozawałowego uszkodzenia lewej komory. Wyniki ekspresji genu c-Cbl oraz wykazanie w modelu eksperymentalnym ochronnej roli jego zahamowania
Dodaj do ulubionych
