Co znajdziesz w artykule?
Szczególne postaci świerzbu
Świerzb ludzi starszych – oprócz typowych okolic mogą być zajęte: skóra owłosiona głowy, łokcie, kolana, podeszwy stóp. U osób obciążonych chorobami przewlekłymi często dochodzi do zajęcia pośladków i pleców.
Świerzb pęcherzowy – odmiana występująca u osób powyżej 65. r.ż., z pęcherzami jako dominującymi wykwitami; typowe grudki bywają nieliczne.
Świerzb norweski (hiperkeratotyczny) – dotyka osoby upośledzone umysłowo, fizycznie oraz z obniżoną odpornością, co stwarza doskonałe warunki dla intensywnego namnażania się pasożytów. Charakterystyczna jest nietypowa lokalizacja mnogich wykwitów, obejmująca owłosioną skórę głowy, twarz, łokcie, kolana, ręce, stopy oraz narządy paznokciowe. Świąd często jest mniej nasilony, mimo że w naskórku obecnych jest łącznie nawet do 2 mln pasożytów, podczas gdy w klasycznym świerzbie liczba ta sięga ok. 20 roztoczy.
Świerzb guzkowy – jest wynikiem odpowiedzi immunologicznej na antygeny i wydaliny pasożyta. Charakterystyczne są czerwonobrązowe grudki lub guzki o średnicy kilku centymetrów zlokalizowane u dorosłych przeważnie w okolicach pachowych oraz męskich narządów płciowych.
Świerzb incognito – jest następstwem przewlekłego leczenia miejscowymi glikokortykosteroidami na skutek błędnego rozpoznania. Dochodzi do zamaskowania objawów chorobowych, a ścieńczenie skóry przyczynia się do wtórnych infekcji.
Spis treści
Świerzb jest zakaźną chorobą skóry wywoływaną przez świerzbowca ludzkiego – pasożyta należącego do roztoczy. Świerzbowce drążą tunele w ludzkim naskórku, powodując przy tym silny świąd. Na całym świecie choruje ok. 300 mln osób, co stanowi 5 proc. ogólnej populacji. Choroba dotyczy wszystkich grup społecznych bez względu na wiek, płeć, rasę czy status socjoekonomiczny. Do jej rozwoju przyczyniają się: wyniszczenie fizyczne, osłabienie odporności, niski poziom higieny, młody wiek, a także złe
Dodaj do ulubionych
