Co znajdziesz w artykule?
W artykułach publikowanych w tym dziale kilkakrotnie poruszana była kwestia problemów związanych ze stwierdzaniem zgonu. Temat ten jednak ustawicznie powraca i kolejne publikacje medialne, a nawet postępowania prokuratorskie pokazują, że organy odpowiedzialne za ustalenie zasad formalnego postępowania po zgonie nadal nie zadbały o prawidłowe regulacje w tej sprawie. Przykładem niech będzie poniższy przypadek.
W tej kuriozalnej sprawie jak w soczewce skupiają się najistotniejsze wady obowiązujących przepisów dotyczących stwierdzania zgonu. Czynność ta jest (zgodnie z art. 11 ust. 1 Ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych) obowiązkiem „lekarza leczącego chorego w ostatniej chorobie”. Natomiast (zgodnie z ust. 2 tego artykułu) w razie niemożności dopełnienia tego obowiązku „stwierdzenie zgonu i jego przyczyny powinno nastąpić w drodze oględzin dokonywanych przez lekarza” – innego niż lekarz „ostatnio leczący” i odrębnie powołanego do tej czynności. Doprecyzowanie tego przepisu znajduje się w treści Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie stwierdzenia zgonu i jego przyczyny. Stwierdzono w nim, że (§ 2 ust. 1) „Wystawienie karty zgonu jest obowiązkiem lekarza, który ostatni w okresie 30 dni przed dniem zgonu udzielał choremu świadczeń leczniczych”, a (§ 3) „w przypadku gdy nie ma lekarza zobowiązanego do wystawienia karty zgonu w myśl § 2 ust. 1 bądź lekarz taki zamieszkuje w odległości większej niż 4 km od miejsca, w którym znajdują się zwłoki, albo z powodu choroby lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może dokonać oględzin zwłok w ciągu 12 godzin od chwili wezwania, kartę zgonu wystawia:
• lekarz, który stwierdził zgon, będąc wezwany do nieszczęśliwego wypadku lub nagłego zachorowania,
• lekarz lub starszy felczer albo felczer zatrudniony w przychodni bądź ośrodku zdrowia lub jego placówce terenowej (wiejski, felczerski punkt zdrowia) i sprawujący opiekę zdrowotną nad rejonem, w którym znajdują się zwłoki (…)”.
Zgodnie z definicją ustawową jest to „stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji, organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagające podjęcia, natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia”.
Przestępstwo takie opisano w art. 262 § 1 Kodeksu karnego i zgodnie z wykładnią zawartą w komentarzach oraz wyrokach (Sąd Apelacyjny w Katowicach, 15.01.2004 rok, II AKa 374/03, OSA 2004, z. 8, poz. 61), mówiących że „znieważenie zwłok musi mieć charakter działania o charakterze umyślnym i związane być tym samym z wyrażeniem braku szacunku należnego zmarłemu, obrażania go i bezczeszczenia, tak słownie, jak i przez demonstracyjne gesty”.
Siedemdziesięcioletni mężczyzna wyjechał wraz z żoną na wakacje do miejscowości letniskowej. W trakcie pobytu z zapałem oddawał się pasji wędkowania. Codziennie wstawał wczesnym rankiem, z zestawem wędek wyruszał nad pobliskie jeziora i przebywał tam zazwyczaj aż do obiadu. Z powodu 40-stopniowych upałów żonie nie podobała się tak intensywna aktywność hobbystyczna męża, często dzwoniła do niego, prosząc, by wcześniej wrócił do ośrodka wczasowego, gdyż długotrwałe przebywanie na słońcu może
Dodaj do ulubionych
