Co znajdziesz w artykule?
  • Znacząca liczba pacjentów w ciężkim stanie wymaga przedłużonej inwazyjnej wentylacji mechanicznej z powodu trudności w odzwyczajeniu od respiratora
  • Stosowanie ustalonego protokołu odzwyczajania od respiratora, z codziennymi próbami samodzielnego oddychania oraz odstawienie sedacji poprawia wyniki kliniczne
  • Niektóre odmiany wentylacji (PSV – wentylacja ciśnieniowo-wspomagana) są korzystniejsze niż inne (SIMV – wentylacja okresowo wymuszana synchronizowana) w odzwyczajaniu od respiratora
  • Planowa nieinwazyjna wentylacja po ekstubacji zapobiega ponownej intubacji u niektórych pacjentów, zwłaszcza chorych na POChP
  • Niewielka liczba pacjentów wymaga przedłużonej wentylacji, która powinna być prowadzona przez specjalne ośrodki
Spis treści

W SKRÓ­CIE

Od­zwy­cza­ja­nie od re­spi­ra­to­ra jest pro­ce­sem pro­wa­dzą­cym do uzy­ska­nia nie­za­leż­no­ści od me­cha­nicz­ne­go wspo­ma­ga­nia wen­ty­la­cji. Czę­sto prze­bie­ga bar­dzo szyb­ko i bez za­kłó­ceń, po­nie­waż po­nad 90% pa­cjen­tów przyj­mo­wa­nych na od­dział in­ten­syw­nej te­ra­pii wy­ma­ga me­cha­nicz­nej wen­ty­la­cji przez okres krót­szy niż ty­dzień. 1 Le­cze­nie po­zo­sta­łych pa­cjen­tów po­chła­nia 40% wszyst­kich środ­ków, a śmier­tel­ność w tej gru­pie

Ian Moonsie
Craig Davidson
Facebook Podziel się LinkedIn Dodaj do Linkedin Wyślij mailem Wyślij mailem
Ulubione Dodaj do ulubionych