Stężenie lipoksyn u pacjentów z ciężką astmą

Ciężka astma oskrzelowa stanowi wyzwanie zarówno dla lekarzy praktykujących opiekujących się pacjentami, jak i dla badaczy próbujących znaleźć wytłumaczenie, co jest przyczyną rozwoju tak masywnego, często opornego na glikokortykosteroidy zapalenia. Obecnie coraz więcej zwolenników znajduje hipoteza, że rozpoznanie „astma oskrzelowa” obejmuje różne fenotypy choroby. Oczywiscie u podłoża predyspozycji do rozwoju ciężkiej astmy mogą leżeć uwarunkowania genetyczne. W praktyce w tej grupie pacjentów obserwuje się ciężkie przewlekłe zapalenie z dominacją neutrofilów, a nie eozynofilów w drogach oddechowych. Od dawna wiadomo, że istotnymi czynnikami regulującymi procesy zapalne są pochodne kwasu arachidonowego. O ile rola leukotrienów jako mediatorów prozapalnych jest jasna, o tyle cały czas bada się znaczenie lipoksyn i ich właściwości przeciwzapalnych. Unikalne przeciwzapalne właściwości lipoksyn obejmują hamowanie migracji leukocytów i zmniejszenie syntezy niektórych cytokin prozapalnych (IL-1, IL-8, TNF-α, białka MIP-2). Wykazano również, że lipoksyny hamują proliferację komórek nowotworowych. Nic więc dziwnego, że wydają się one obiecującym celem interwencji terapeutycznej w różnych chorobach. Dostępne są już syntetyczne analogi lipoksyn i agoniści ich receptora. Planagumà i wsp. udowodnili, że stężenie lipoksyny A₄ oraz ekspresja jej receptorów w drogach oddechowych pacjentów z ciężką postacią astmy oskrzelowej są obniżone. Utrata przeciwzapalnego działania lipoksyn może tłumaczyć progresję w kierunku masywnego przewlekłego zapalenia. Dzięki tym obserwacjom prawdopodobnie uda się opracować nowe metody terapii astmy oskrzelowej.