Kiedy myśleć o sarkoidozie w diagnostyce różnicowej chorób płuc?

Do zapamiętania:

• Chory z typowymi objawami, tj. zespołem Löfgrena (gorączka, rumień guzowaty, bóle stawowe, obustronne powiększenie węzłów chłonnych wnęk płucnych), nie wymaga żadnych badań histologicznych. W pozostałych przypadkach obowiązuje potwierdzenie histologiczne.
• Triada o 100% czułości rozpoznania sarkoidozy płuc – CD4:CD8 w BALF >4:1, limfocyty w BALF > 16%, ziarniaki nieserowaciejące w badaniach histologicznych lub cytologicznych.
• W badaniach radiologicznych (RTG, HRCT) można stwierdzić cechy charakterystyczne dla sarkoidozy, ale trzeba je zróżnicować w zależności od obrazu klinicznego. Należy pamiętać o narażeniu zawodowym, o zakażeniach, chorobach układowych i nowotworowych.
• Nie ma uniwersalnego testu laboratoryjnego służącego do rozpoznania sarkoidozy.
• Zapalenie ziarniniakowe w badaniach histologicznych nie jest potwierdzeniem ani sarkoidozy, ani gruźlicy.
• Najbardziej satysfakcjonującym postępowaniem dla chorego i lekarza jest niepodejmowanie leczenia glikokortykosteroidami tak długo, jak to jest możliwe. Chorzy bez objawów lub z objawami o niewielkim nasileniu, bez zaburzeń w badaniach czynnościowych nie powinni być leczeni do czasu wyraźnej progresji.
• Wskazaniami do leczenia glikokortykosteroidami są: stany zagrożenia życia (zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, serca), zaburzenia neurologiczne oraz w obrębie narządu wzroku, hiperkalcemia, konieczność poprawy jakości życia w przypadku duszności, złej tolerancji wysiłku lub męczącego kaszlu.