Co znajdziesz w artykule?
W opisie endoskopii możemy spotkać niszę wrzodową lub owrzodzenie na każdym etapie powstawania lub gojenia, a także zmiany powrzodowe (np. pseudouchyłki) czy bliznowate, zbieżne zaciągnięcia fałdów błony śluzowej.
Najczęstszą przyczyną powstania owrzodzeń jest infekcja Helicobacter pylori i stosowanie NLPZ oraz kwasu acetylosalicylowego. Należy także pamiętać o specyficznych sytuacjach klinicznych, w których pojawiają się owrzodzenia żołądka lub dwunastnicy.
Należy pamiętać, że NLPZ różnią się potencjałem wrzodotwórczym oraz że w terapii krótkotrwałej możemy użyć selektywnego inhibitora COX-2. Ponadto nie tylko kwas acetylosalicylowy, ale także inne leki wzmacniają wrzodotwórczą moc NLPZ. Aby osłabić niekorzystne działanie NLPZ, stosujemy PPI, rzadziej mizoprostol. Leki blokujące receptor H2 nie są zalecane z uwagi na zjawisko tachyfilaksji i znacznie słabsze działanie.
Należy pamiętać o ścisłych wskazaniach do eradykacji opracowanych wg wytycznych grupy roboczej PTG. Ze względu na wysoką oporność tej bakterii w Polsce na klarytromycynę należy w pierwszym rzucie stosować terapię trójlekową z amoksycyliną i metronidazolem lub terapię poczwórną z bizmutem. Stosowanie PPI może zmniejszać czułość diagnostyki Hp. Testy serologiczne nie powinny być wykorzystywane do kontroli po eradykacji.
Przy podejrzeniu perforacji pacjenci powinni być błyskawicznie hospitalizowani i diagnozowani w warunkach szpitalnych. W przypadku potwierdzenia perforacji muszą być pilnie operowani, a wybór metody zabiegu zależy od doświadczenia zespołu.
Krwawienie do światła przewodu pokarmowego spowodowane chorobą wrzodową jest stanem mogącym bezpośrednio zagrażać życiu. Prawidłowa ocena stanu chorego oraz kwalifikacja do pilnej endoskopii mają kluczowe znaczenie dla jego dalszych losów. Opieka nad pacjentem powinna być oparta na działaniu zespołowym.
Głównymi lekami stosowanymi w terapii choroby wrzodowej są obecnie inhibitory pompy protonowej. Duży wpływ na działanie kliniczne tych leków ma stan aktywności pompy protonowej w momencie zażycia, wariant genetyczny cytochromu CYP 2C19, od którego zależą metabolizm i prawidłowe wchłanianie leku w dwunastnicy.
Spis treści
Istotny postęp diagnostyki i terapii w ostatnich latach sprawia, że choroba wrzodowa nie powinna stanowić wielkiego wyzwania dla gastroenterologów, internistów czy lekarzy ogólnych. A jednak może ona nadal być źródłem błędów, powikłań i trudności, zarówno na etapie rozpoznawania, jak i leczenia.
Wprowadzenie
Choroba wrzodowa zajmuje wciąż istotne miejsce w gastroenterologii. Najczęstsze błędy z nią związane to nieuwzględnianie czynników, które mogą przyczyniać się do jej powstania lub
Dodaj do ulubionych
