Co znajdziesz w artykule?
- Na obniżenie stężenia wapnia całkowitego wpływa zmniejszenie stężenia albumin i w mniejszym stopniu wzrost stężenia sodu, natomiast na wynik oznaczenia wapnia zjonizowanego oddziałuje pH krwi
- Nie zaleca się rutynowego pomiaru 1,25(OH)2D3; wyjątkiem jest sarkoidoza i inne choroby ziarniniakowe oraz krzywice oporne na witaminę D
- Hipofosfatemia najczęściej występuje u osób niedożywionych, stosujących dietę ubogobiałkową lub żywienie pozajelitowe ubogie w fosforany, natomiast z hiperfosfatemią mamy do czynienia w przypadku ostrej niewydolności nerek i przewlekłej choroby nerek
Spis treści
Znajomość podstawowych zasad diagnostyki zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej jest przydatna w codziennej praktyce klinicznej. Pierwszym etapem diagnostyki jest wykrycie zaburzeń homeostazy wapnia i fosforu w surowicy. Najbardziej polecane jest oznaczenie stężenia wapnia zjonizowanego. Często jednak ocena zaburzeń kalcemii nadal opiera się na pomiarze stężenia wapnia całkowitego, które musi zostać skorygowane w przypadku ewentualnych zaburzeń białkowych. Po stwierdzeniu hiperkalcemii
Dodaj do ulubionych
