Co znajdziesz w artykule?
- Omówienie rekomendacji EULAR z 2019 r. dotyczących postępowania w zespole antyfosfolipidowym u dorosłych pacjentów
- Stratyfikacja ryzyka powikłań zespołu antyfosfolipidowego jako kluczowy element wyboru odpowiedniej terapii
- Sposób intensyfikacji leczenia antagonistami witaminy K z docelową zmianą INR oraz sytuacje wymagające włączenia kwasu acetylosalicylowego w małych dawkach lub heparyny drobnocząsteczkowej
Spis treści
Zespół antyfosfolipidowy (APS – antiphospholipid syndrome) jest nabytą chorobą autoimmunologiczną o różnorodnym obrazie klinicznym zależnym od zmian zakrzepowo-zatorowych w naczyniach krwionośnych i od powikłań położniczych. Cechą charakterystyczną jest obecność przeciwciał antyfosfolipidowych (APL – antiphospholipid antibodies). Zespół antyfosfolipidowy może występować samoistnie lub z innymi chorobami autoimmunologicznymi, najczęściej z toczniem rumieniowatym układowym (SLE – systemic lupus