Postępy w zrozumieniu stwardnienia rozsianego (SM – sclerosis multiplex) i opracowanie biomarkerów wpłynęły na znaczną zmianę kryteriów diagnostycznych McDonalda z 2017 r. Nowe – z 2024 r. – zapewniają ujednolicone podejście do diagnostyki SM u osób z nawracającym lub postępującym przebiegiem
choroby w całym okresie życia (tj. od dzieciństwa do późnej starości). Nerw wzrokowy został dodany jako piąty obszar anatomiczny, obok obszarów okołokomorowych, przykorowych, podpajęczynówkowych i rdzenia kręgowego. Ogniskowe zmiany w obrazowaniu rezonansem magnetycznym (MR) w 2 z 5 obszarów mogą spełniać wymóg rozprzestrzeniania się, który jest jednym z kluczowych kryteriów diagnostycznych.
W aktualizacji dodano 2 zmiany obrazowe MR (objaw żyły centralnej i zmiany paramagnetyczne obrzeża) oraz jeden parametr badania płynu mózgowo-rdzeniowego (wolne łańcuchy lekkie κ) jako biomarkery diagnostyczne stwardnienia rozsianego. W określonych sytuacjach mogą one służyć jako dodatkowe dowody potwierdzające diagnozę SM. W niektórych przypadkach radiologicznie izolowany zespół lub objawy neurologiczne, które nie stanowią wyraźnego ataku lub postępu niepełnosprawności, mogą spełniać kryteria diagnozy SM. Przedstawiono ponadto nowe wytyczne dotyczące jego diagnozowania u osób zarówno starszych (≥50 lat), jak i z chorobami współistniejącymi. Zmienione kryteria z 2024 r. powinny przyspieszyć rozpoznanie tej choroby, przy jednoczesnym zachowaniu specyficzności.
Następny artykuł:
Najnowsze badania Terapeutyczna plazmafereza w przypadku rzutu MOGAD
Dodaj do ulubionych
