Co znajdziesz w artykule?
Depresja jest schorzeniem związanym nie tylko z ogromnym osobistym cierpieniem, ale też ze stratami zawodowymi, społecznymi i finansowymi, które dotykają nie tylko pacjentów, ale i ich bliskich, a w skali globalnej – całe społeczeństwo. Mając na uwadze, że co trzeci pacjent chorujący na depresję nie reaguje na leczenie farmakologiczne, należałoby ze zdwojonym wysiłkiem poszukiwać nowych metod terapeutycznych. Do stosowanych obecnie metod fizykalnych należą rTMS, tDCS (omówione w poprzednim numerze „Psychiatrii po Dyplomie”), DBS oraz VNS.
W 1997 roku FDA zaakceptowała głęboką stymulację mózgu jako metodę leczenia w drżeniu samoistnym, w 2002 roku w chorobie Parkinsona, w 2003 roku w dystonii, zaś na początku 2009 roku dopuściła stymulację DBS do stosowania w terapii zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych.
Spis treści
W artykule omówimy bliżej zagadnienia głębokiej stymulacji mózgu (DBS) oraz stymulacji nerwu błędnego (VNS)
Głęboka stymulacja mózgu (DBS)
Zabieg głębokiej stymulacji mózgu został po raz pierwszy przeprowadzony przez Poola w 1948 roku. 1 Pacjentce cierpiącej na chorobę Parkinsona i towarzyszącą jej ciężką depresję implantowano wówczas elektrodę do jądra ogoniastego, uzyskując ogromną poprawę w zakresie objawów depresyjnych. W ciągu kolejnych dekad prowadzono intensywne badania dotyczące
Dodaj do ulubionych
