Co znajdziesz w artykule?
Przełom XX i XXI wieku zaznaczył się w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości kryzysem w zakresie karania i polityki penitencjarnej.
Większość prawników uważa, że spośród środków karnych będących w dyspozycji organów wymiaru sprawiedliwości obecnie najbardziej krytykowana jest kara pozbawienia wolności oraz jej wykonanie. Od wielu lat trwają w poszczególnych krajach oraz na forum międzynarodowym poszukiwania rozwiązań, które spowodowałyby wyeliminowanie tej formy karania i zastępowałyby ją mniej uciążliwymi środkami.[1] Zwraca się też coraz więcej uwagi na to, że kara pozbawienia wolności należy do najkosztowniejszych kategorii kary penitencjarnej przewidzianej przez prawo, i to zarówno z ekonomicznego, jak i społecznego oraz psychologicznego punktu widzenia. Powszechnie wiadomo, że oddziaływanie resocjalizacyjne wobec osadzonych w warunkach zakładu penitencjarnego cechują liczne niedomagania, takie jak między innymi konieczność stałego przebywania w środowisku o znacznym nasileniu czynników kryminogennych, łożenie dużych nakładów finansowych itp. Takie oddziaływanie resocjalizacyjne należy uznać za sztuczne, bo prowadzone w warunkach znacznie odbiegających od tych, w jakich do tej pory funkcjonował na wolności skazany oraz w jakich przyjdzie mu żyć po odbyciu kary.[2,3]
Spis treści
Istnieje bogate piśmiennictwo naukowe, którego autorzy zwracają uwagę, że w warunkach zakładu karnego o wiele częściej niż na wolności następują negatywne zmiany w psychice człowieka.
W badaniach nad przyczynami i uwarunkowaniami zamachów samobójczych podkreśla się, że należy ich poszukiwać w cechach osób, które trafiają do zakładów karnych, i w samych warunkach zakładów penitencjarnych. Należy też brać pod uwagę fakt, że zachowania samobójcze wśród mężczyzn często mają związek z nierozpoznaną
Dodaj do ulubionych
