Co znajdziesz w artykule?
Biorcy płuc na każdym etapie leczenia wymagają opieki psychologicznej i psychiatrycznej. Muszą zmierzyć się z działaniem wielu stresorów, które mogą przerosnąć ich zdolności adaptacyjne. Jakość życia tych chorych jest niższa w porównaniu z oczekującymi na inny narząd, charakteryzuje ich też najwyższa zachorowalność i śmiertelność w porównaniu z innymi pacjentami przeszczepionymi. Dlatego psychiatrzy i psychologowie powinni być członkami zespołów transplantacyjnych i towarzyszyć transplantologom – od kwalifikacji do przeszczepu do opieki w okresie pooperacyjnym.
Przeciwwskazania
Autorzy niniejszego opracowania są zdania, że – podobnie jak przy transplantacji serca – lista bezwzględnych przeciwwskazań psychiatrycznych do przeszczepu obejmuje:
■ czynne psychozy,
■ znaczne otępienie,
■ upośledzenie umysłowe w stopniu co najmniej umiarkowanym,
■ uzależnienie od substancji psychoaktywnych z niemożnością utrzymania abstynencji,
■ skrajnie nasiloną osobowość antysocjalną.
Wśród wymienionych trzy pierwsze wykluczają możliwość świadomego wyrażenia woli, a wszystkie uniemożliwiają efektywną współpracę.[10]
Spis treści
Dla wielu chorych w schyłkowym stadium niewydolności płuc, u których wyczerpano możliwości leczenia zachowawczego, przeszczepienie jednego lub obu płuc jest jedyną opcją terapeutyczną niosącą nadzieję na przedłużenie życia i poprawę jego jakości. 1
Kryteria ogólne kwalifikujące do transplantacji według ISHLT (The International Society for Heart & Lung Transplantation, z 2014 roku) obejmują:
- duże (> 50 proc.) ryzyko zgonu z powodu choroby płuc w czasie < 24 miesiące,
- duże (> 80 proc.)
Dodaj do ulubionych
