Co znajdziesz w artykule?
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (attention deficit hyperactivity disorder – ADHD)[1] oraz zaburzenia tikowe są schorzeniami często występującymi w populacji dzieci i młodzieży, o początku w dzieciństwie i charakterystycznych objawach, które niejednokrotnie bardzo istotnie zaburzają funkcjonowanie społeczne oraz szkolne i stają się punktem wyjścia do rozwoju licznych powikłań. Najnowsze dane szacują rozpowszechnienie ADHD w populacji ogólnej dzieci i młodzieży na 3,4 proc.,[2] zawężając zaś kryteria diagnostyczne do zaburzenia hiperkinetycznego według ICD-10,[3] odsetek ten jest mniejszy i wynosi 1 proc. w populacji dzieci i młodzieży w wieku 5-17 lat. Z drugiej strony przewlekłe postacie zaburzeń tikowych (przewlekłe tiki ruchowe lub wokalne, zespół Gilles’a de la Tourette’a) dotyczą 0,3-1 proc. populacji.[4] Co istotne, zarówno ADHD, jak i zaburzenia tikowe rzadko występują jako izolowane schorzenia, najczęściej towarzyszy im całe spektrum zaburzeń współistniejących.
Spis treści
W przypadku ponad połowy dzieci i adolescentów z ADHD można ustalić przynajmniej jedno dodatkowe rozpoznanie z kręgu zaburzeń psychicznych – najczęściej jest to diagnoza zaburzeń zachowania, przede wszystkim opozycyjno-buntowniczych, a u 25-50 proc. rozpoznanie przynajmniej dwóch zaburzeń współtowarzyszących. 5 Z ADHD często współwystępują również:
- zaburzenia neurorozwojowe – zaburzenia ze spektrum autyzmu, specyficzne zaburzenia rozwoju umiejętności szkolnych, zaburzenia koordynacji
Dodaj do ulubionych
