Co znajdziesz w artykule?
Leczenie farmakologiczne choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) obejmuje postępowanie terapeutyczne w ostrym epizodzie (depresja, mania/hipomania, stan mieszany) oraz profilaktykę nawrotów. Patogeneza ChAD jest złożona i na pierwszy plan wysuwają się uwarunkowania biologiczne, ale ważną rolę odgrywają także mechanizmy psychologiczne. Leki normotymiczne (LN) to niejednorodna grupa środków farmakologicznych, do których zaliczają się: lit, walproiniany, karbamazepina, a także później wprowadzone leki przeciw-psychotyczne drugiej generacji oraz lamotrygina. Mimo sugestii zawartych w standardach postępowania, w których zaleca się monoterapię LN w profilaktyce ChAD, w praktyce często stosowana jest politerapia z użyciem dwóch, trzech, a nawet czterech leków. W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczących rozpowszechnienia politerapii oraz jej uwarunkowania. Zaprezentowano także dowody kliniczne wskazujące na racjonalność takiego postępowania oraz zagrożenia, jakie niesie ze sobą.
Spis treści
Choroba afektywna dwubiegunowa jest chorobą psychiczną, której rozpowszechnienie, uwzględniając łącznie typ I, typ II oraz spektrum tej choroby, ocenia się na 3-5 proc. ChAD to jedna z częstszych przyczyn niesprawności młodych osób i powód zwiększonej umieralności głównie w wyniku samobójstw oraz często współwystępujących chorób układu krążenia. 1 Etiopatogeneza ChAD jest złożona i obejmuje czynniki biologiczne takie jak: uwarunkowania genetyczne, 2 zaburzenia neuroprzekaźnikowe, zaburzenia
Dodaj do ulubionych
