Co znajdziesz w artykule?
Celem artykułu jest opisanie zespołu impostora (impostor phenomenon – IP). Pojęcie to do literatury psychologicznej wprowadziły Pauline Clance i Suzanne Imes na przełomie lat 70. i 80. XX wieku.[1] Na podstawie doświadczeń pracy z kobietami zauważyły one, że niektóre z nich czują się oszustkami niezasługującymi na odnoszone sukcesy. Jakkolwiek obserwacje badaczek ograniczały się do grupy kobiet, współcześnie wiemy, że zespół ten w równym stopniu dotyka kobiet i mężczyzn, ma jednak w obu grupach nieco inny przebieg. W artykule omówiono główne cechy charakterystyczne IP, jego przypuszczalną genezę oraz możliwości i techniki pracy z osobami z IP.
Spis treści
Zaburzenia obrazu siebie i tożsamości, obniżona samoocena oraz nadmierny krytycyzm stanowią charakterystyczne elementy wielu zaburzeń psychicznych. Z podobną problematyką można się spotkać zarówno w przebiegu zaburzeń osobowości, jak i u osób cierpiących na zaburzenia depresyjne, przy czym objawy te jakościowo i ilościowo mogą się różnić w zależności od rozpoznania i przebiegu choroby. Mając na uwadze tę relatywną powszechność podobnych objawów w grupach klinicznych, doczekały się one
Dodaj do ulubionych
