Co znajdziesz w artykule?
Kwas hialuronowy to drugi po toksynie botulinowej preparat najczęściej wykorzystywany przez lekarzy w medycynie estetycznej. Sukces zawdzięcza szczególnym właściwościom fizykochemicznym i biologicznym, dzięki czemu warunkuje właściwe uwodnienie tkanek oraz zapełnienie przestrzeni międzykomórkowej. Stanowi kolejny poza kolagenem ważny składnik tkanki łącznej i nie ma działania immunogennego, ponieważ nie jest białkiem. Fizycznie to polisacharyd występujący we wszystkich organizmach i bez względu na pochodzenie (bakterie, ssaki) ma tę samą budowę chemiczną.
Spis treści
Oko bydlęce, koguci grzebień i bakterie
Po raz pierwszy kwas hialuronowy wyizolowali w 1934 roku dwaj amerykańscy naukowcy: Karl Mayer oraz John Palmers z ciała szklistego oka bydlęcego 1, 2 , stąd wzięła się jego nazwa (z greckiego hyalos – szkło). Do celów komercyjnych został wykorzystany w 1942 roku jako substytut białka kurzego w wyrobach cukierniczych przez Endre Balazsa, który później stał się ekspertem w dziedzinie kwasu hialuronowego. On też odkrył, że nie jest to kwas, lecz
Dodaj do ulubionych
