Osteoplastyka typu Le Fort I w leczeniu hipoplazji szczęki – doświadczenia własne

Zespołowa chirurgiczna korekta wad zgryzu i hipoplazji szczęki poprzez zastosowanie osteotomii LF I z wykorzystaniem osteogenezy dystrakcynej (OD) stała się popularną metodą leczenia wad klasy II i III oraz asymetrii. Jest ona z powodzeniem wykorzystywana jako element leczenia złożonych wad twarzowo-zgryzowych. Wśród pacjentów, którzy cierpią z powodu masywnej hipoplazji środkowego piętra twarzy, są przede wszystkim ci z całkowitym rozszczepem wargi i podniebienia (jedno- lub obustronnym) oraz u których zaburzenie wzrostu środkowego piętra twarzy związane jest z wadą na tle genetycznym lub zaburzeniem wzrostu podstawy czaszki; z zespołem Aperta, zespołem Crouzona, zespołem Nagera, zespołem Treachera Collinsa i innymi. Zastosowanie osteotomii LF I z osteogenezą dystrakcyjną szczęki jest przydatną techniką korekty wad zgryzu na tle hipoplazji szczęki będącej przyczyną znacznych dysproporcji łuków zębowych, artykulacji i oddychania.[1] Ta technika jest również stosowana jako jeden z etapów przygotowujących pacjenta do ortognatycznego zabiegu dwuszczękowego.