Rodzaje osteotomii środkowego piętra części twarzowej czaszki w chirurgii rekonstrukcyjnej i estetycznej

Pierwszy zabieg z zakresu chirurgicznej korekty wady twarzowo-zgryzowej został opisany w 1849 roku przez Simona P. Hulihena. Od tamtego czasu możliwości leczenia deformacji mózgo- i twarzoczaszki są znacznie większe. W znacznej liczbie przypadków zabiegi korekcyjne oparte są na zmianie stosunku i relacji przestrzennych twardych struktur twarzoczaszki, co umożliwia poprawę estetyki tkanek miękkich oraz zapewnienie prawidłowej funkcjonalności ważnych życiowo organów znajdujących się w obrębie głowy i szyi. W niniejszej pracy zostaną opisane najczęściej wykonywane osteotomie w obrębie środkowego piętra twarzy w chirurgii szczękowo-twarzowej.

Możliwe powikłania

Właściwe wykonanie zabiegu chirurgicznego wymaga dokładnej znajomości anatomii prawidłowej. Do najczęstszych powikłań mogących wystąpić w trakcie procedury osteotomii środkowego piętra twarzy lub po niej należy wymienić: krwawienie z dużych naczyń krwionośnych, takich jak tętnice szczękowe, tętnice podniebienne wstępujące i zstępujące; uszkodzenie błony śluzowej nosa, przegrody nosa, małżowin nosowych lub sitowia; asymetria nosa po nieprawidłowej repozycji kolca nosowego przedniego; wytrzewienie ciała tłuszczowego Bichata; uszkodzenie korzeni zębów w szczęce i w konsekwencji martwica miazgi; uszkodzenie nerwu podoczodołowego, gałki ocznej lub nerwu wzrokowego; przerwanie ciągłości opony twardej i płynotok; przesunięcie przyczepu wędzidełka wargi górnej lub jej skrócenie po nieprawidłowym zeszyciu rany; rozejście brzegów rany, infekcja, martwica odłamów kostnych; niesymetryczna dystrakcja środkowego piętra twarzy z powodu niewłaściwego rozejścia się odłamów kostnych.