Co znajdziesz w artykule?
Nici liftingujące, zarówno rozpuszczalne, jak i nierozpuszczalne, są stosowane w medycynie estetycznej od wielu lat. Za pioniera niechirurgicznego liftingu można uznać H. Buttkiewitza, który w 1956 roku zastosował niewchłanialne nici nylonowe do wygładzenia bruzdy nosowo-wargowej u mężczyzny. R. Guillemain w 1965 roku opisał niechirurgiczny lifting twarzy z zastosowaniem gładkich nici, tzw. curl lift, a udoskonalił go w 1970 roku. W 1964 roku J.H. Alcamo, lekarz z New Jersey, opatentował szorstki, dający opór tylko w jednym kierunku, szew, stosowany przy szyciu ścięgien. W 1984 roku Fukuda opatentował chirurgiczny szew zaopatrzony w haczyki. Następnie zastosowano nowe rozwiązanie – dwukierunkowe nici z nacięciami, stworzone niezależnie przez H.J. Bunke’a (1997) i M. Sulamanidze (1998, system APTOS). Z kolei N. Isse stworzył połączenie nici propylenowej 3-0 i 11 stożków z kwasu polimlekowego, pomiędzy którymi znajdują się supełki.
Spis treści
Istnieje wiele systemów do implantacji nici, ale na pierwszym miejscu pozostają, mające tylu zwolenników, ilu przeciwników, nici PDO. System ten został opracowany w Korei, opatentowano go 2008 roku, a do Polski trafił w 2013 roku, wcześniej podbijając rynki Japonii, obu Ameryk oraz Rosji. Nici PDO są popularne z kilku powodów: bezpieczeństwo stosowania, skuteczność (przy właściwym doborze pacjenta) oraz łatwość przeprowadzania procedury zabiegowej.
Początkowo stosowano zwykłe proste nici, tzw.
Dodaj do ulubionych
