Co znajdziesz w artykule?
Udoskonalenie systemów łączących i technik ich stosowania było spowodowane potrzebą uproszczenia procedur klinicznych i osiągnięciem odległego sukcesu leczniczego. Dlatego nowe systemy łączące cechują się dużą wszechstronnością. Należy być jednak świadomym ograniczeń obecnych na rynku preparatów, a także ściśle przestrzegać protokołów ich stosowania. Niezależnie od skuteczności współczesnych systemów łączących istnieje wiele wątpliwości dotyczących starzenia się i jakości połączenia adhezyjnego w przebiegu miesięcy i lat po zastosowaniu. Opierając się na dostępnej literaturze, można stwierdzić, że zastosowanie nowoczesnych systemów adhezyjnych jest bardzo obiecujące, jednak problem degradacji warstwy hybrydowej nie został całkowicie wyeliminowany. Artykuł podsumowuje obecną wiedzę na temat adhezji do szkliwa i zębiny oraz opisuje metody poprawy stabilności wiązania adhezyjnego.
Spis treści
Adhezyjne wypełnienia kompozytowe umożliwiają minimalne opracowanie ubytku, ograniczone jedynie do nieodwracalnie zniszczonych tkanek, oraz odbudowę funkcjonalną i prawie niewidoczną. Oprócz estetyki istotne z klinicznego punktu widzenia jest długotrwałe zachowanie szczelności wypełnienia. Pomimo dużego postępu w dziedzinie systemów wiążących w ostatnich latach wiązanie z tkankami zęba, zwłaszcza z zębiną, jest najsłabszym punktem estetycznych wypełnień kompozytowych. Aktualne badania naukowe
Dodaj do ulubionych
