Przeczytaj relację z odcinka pt. "Od oporu naczyniowego do objętości płynów – kompleksowe spojrzenie na leczenie pacjenta kardiologicznego"

W bieżącym odcinku Kardioexpressu gościem prof. Artura Mamcarza był prof. Paweł Balsam. Eksperci rozmawiali na temat kompleksowego spojrzenia na leczenie pacjenta kardiologicznego.

Nowe wytyczne dotyczące rozpoznawania nadciśnienia tętniczego wprowadzają bardziej rygorystyczne kryteria wdrożenia leczenia. Podwyższone prawidłowe ciśnienie w pomiarach domowych mieści się w przedziale 120-135/70-85 mmHg i w pomiarach gabinetowych w przedziale 120-140/70-90. Już w tej grupie pacjentów można rozważyć zastosowanie leczenia hipotensyjnego. Istotnym narzędziem w ocenie charakteru nadciśnienia jest holter ciśnieniowy, dostępny w opiece koordynowanej. Pozwala on określić w której porze doby występują zwyżki ciśnienia, wymagające modyfikacji leczenia.

W najnowszych europejskich wytycznych dotyczących leczenia nadciśnienia podkreśla się znaczenie działań pozafarmakologicznych: zwiększenia podaży potasu i zmniejszenia spożycia sodu, regularną aktywność fizyczną, redukcję masy ciała czy rzucenie palenia papierosów.

W zakresie farmakoterapii nadciśnienia tętniczego podstawę nadal stanowią antagoniści układu RAA – ACEI i sartany. Drugim i trzecim lekiem hipotensyjnym jest bloker kanału wapniowego lub diuretyk. Celem terapeutycznym u większości pacjentów jest ciśnienie skurczowe w przedziale 120-129 mmHg.

W leczeniu preferowane są ACEI ze względu na skuteczniejsze obniżanie ryzyka sercowo naczyniowego. Ich stosowanie jest szczególnie zalecane u pacjentów ze współistniejącą chorobą wieńcową. ACEI bowiem działają korzystnie na śródbłonek naczyń wieńcowych. Wskazane jest ich łączenie z blokerem kanału wapniowego.

Innym stosowanym połączeniem jest ACEI z diuretykiem. Jest to szczególnie polecane u pacjentów z tendencją do występowania obrzęków obwodowych np. w okresie okołomenopauzalnym.

U chorych z problemami w osiąganiu docelowego ciśnienia, wskazana jest raczej zastosowanie 3 leków hipotensyjnych (ACEI + bloker kanału wapniowego + diuretyk) niż zwiększanie dawki dwóch leków już stosowanych. Ułatwia to uzyskanie kontroli nad ciśnieniem.

Kolejna grupą leków hipotensyjnych są diuretyki pętlowe, zwłaszcza torasemid. Skutecznie obniża ciśnienie, zmniejsza włóknienie serce i w mniejszym stopniu obniża poziom potasu.

Na koniec rozmowy Ekspert podsumował zastosowanie lerkanidypiny z grupy blokerów kanału wapniowego. Jest to lek III generacji w mniejszym stopniu zwiększający ryzyko obrzęków obwodowych. Ma właściwości bardziej lipofilne, przez co łatwiej wnika do komórek i rozkurcza naczynia do- i odprowadzające, przez co nie wywołuje obrzęków jak amlodypina, która działa głównie na naczynia doprowadzające.