Przeczytaj relację z odcinka pt. "Indywidualizacja terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z chorobami współistniejącymi"

W bieżącym odcinku Kardioexpressu gościem prof. Artura Mamcarza była prof. Anetta Undas. Eksperci rozmawiali na temat doboru terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z chorobami współistniejącymi. 

Rozmowę rozpoczęto od jednej z najczęstszych sytuacji klinicznych, wymagających zastosowania leczenia przeciwkrzepliwego – migotania przedsionków. Wskazaniem do przewlekłej terapii przeciwkrzepliwej w tym schorzeniu jest uzyskanie co najmniej 2 punktów skali CHA2DS2VA. Preferowane jest zastosowanie bezpośrednich doustnych antykoagulantów (DOAC, dawniej NOAC) zamiast antagonistów witaminy K (VKA). Ta druga grupa nadal jest preferowana u pacjentów z mechaniczną zastawką serca i z ciężką stenozą mitralną. Dawkę DOAC należy redukować w niektórych sytuacjach klinicznych – w zależności klirensu kreatyniny, wieku czy masy ciała. Nie należy stosować skali oceny ryzyka krwawień HAS-BLED, a powinno się eliminować modyfikowalne czynniki ryzyka krwotoku. 

W migotaniu przedsionków w trakcie terapii DOAC obserwuje się wystąpienie udaru mózgu u około 2,5% chorych co jest związane z ryzykiem zakrzepowo-zatorowym. Po takim incydencie nie wykazano w badaniach poprawy rokowania u chorych przy zmianie leku przeciwkrzepliwego na inny (DOAC czy VKA). 

Kolejną grupę stanowią otyli pacjenci, u których rośnie ryzyko migotania przedsionków i udaru mózgu. W tej populacji wskazane jest zastosowanie DOAC. Wyjątkiem są chorzy po operacjach bariatrycznych, u których obserwuje się problemy z wchłanianiem DOAC. U nich można rozważyć terapię opartą na VKA. 

W dalszej części rozmowy Ekspert podkreśliła, że grupa DOAC ma mniejsze ryzyko poważnych krwawień i skuteczniej zmniejsza ryzyko udaru w porównaniu do VKA. Apiksaban ma mniejsze ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego w porównaniu do pozostałych DOAC. Należy unikać łączenia inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny z DOAC, gdyż zwiększa to ryzyko dużych krwawień. Po epizodzie poważnego krwawienia z przewodu pokarmowego można wrócić do terapii DOAC po 4-7 dniach. Nie zaleca się redukowania dawki DOAC u pacjentów z marskością wątroby. Wyjątkiem jest nasilenie marskości w skali Child-Pugh do grupy C, w której DOAC nie powinno się stosować.

Na koniec Eksperci poruszyli temat terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów po epizodzie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej. U pacjentów po przebytej zatorowości płucnej istnieją wskazania do przedłużonej terapii przeciwkrzepliwej. W przypadku niesprowokowanej zakrzepicy żył głębokich u chorych z małym lub umiarkowanym ryzykiem krwawień zaleca się przedłużoną antykoagulacje dłużej niż 3 miesiące z okresową oceną ryzyka krwawienia.