Co znajdziesz w artykule?
Talidomid i jego analogi: lenalidomid, pomalidomid i CC-122, należą do grupy leków immunomodulujących (IMiDs – immunomodulatory drugs). Trzy pierwsze leki tej grupy stanowią obecnie standard leczenia zarówno opornych/nawrotowych postaci szpiczaka (RRMM – refractory/relapsed multiple myeloma) jak i chorych z nowo rozpoznaną chorobą (NDMM – newly diagnosed multiple myeloma). Stosowane są zarówno u młodszych chorych będących kandydatami do wysoko dawkowanej chemioterapii i transplantacji komórek krwiotwórczych, jak i u chorych niekwalifikujących się do takiej procedury. Leczenie lenalidomidem zalecane jest również w terapii podtrzymującej. Pomalidomid, lek trzeciej generacji, stosowany jest obecnie u chorych z oporną/nawrotową postacią szpiczaka, w tym opornych na leczenie bortezomibem i lenalidomidem. Wprowadzenie nowych leków, w tym IMiDs, do terapii szpiczaka przyczyniło się do wydłużenia czasu wolnego od progresji choroby i czasu całkowitego przeżycia. Plejotropowy mechanizm działania tych leków spowodował ich stosowanie również w innych chorobach onkohematologicznych.
Spis treści
Leki immunomodulujące to grupa leków o odmiennym od cytostatyków mechanizmie działania, które od kilkunastu lat stosowane są w leczeniu nowotworów układu krwiotwórczego. Pierwszy z tej grupy był talidomid, lek, którego pierwotna aplikacja zakończyła się niezwykle dramatycznie, a który po latach pokazał zupełnie nowe właściwości, wracając triumfalnie najpierw do terapii szpiczaka plazmocytowego, a następnie do leczenia innych nowotworów. 1 To, co było katastrofą dla kobiet w ciąży, okazało
Dodaj do ulubionych
