Co znajdziesz w artykule?
Podrogowa dermatoza krostkowa (subcorneal pustular dermatosis – SPD) jest rzadką i przewlekłą chorobą, często o nawracającym przebiegu, najczęściej występującą u kobiet w piątej lub szóstej dekadzie życia. Schorzenie zostało po raz pierwszy opisane przez Sneddona i Wilkinsona w 1956 roku, a jego etiopatogeneza wciąż jest nieznana.[1,2] Choroba manifestuje się w postaci jałowych wiotkich krost powstających na podłożu skóry niezmienionej lub rumieniowej, które formują się w kształty obrączkowate lub girlandowate. Wykwity najczęściej są symetryczne, zajmują tułów i powierzchnie zgięciowe kończyn. Histologicznie schorzenie charakteryzują podrogowe krosty wypełnione neutrofilami, bez towarzyszącego obrzęku międzykomórkowego i akantolizy. Część przypadków związana jest z monoklonalną gammapatią IgA, szpiczakiem mnogim lub piodermią zgorzelinową. W różnicowaniu należy brać pod uwagę przede wszystkim:
■ pęcherzycę IgA,
■ łuszczycę krostkową, zarówno uogólnioną, jak i zlokalizowaną,
■ ostrą uogólnioną osutkę krostkową.
Lekiem z wyboru jest dapson, terapie alternatywne obejmują głównie:
■ retinoidy,
■ terapię PUVA,
■ fototerapię UVB,
■ glikokortykosteroidy.[1-4]
Spis treści
OPIS PRZYPADKU
76-letnia pacjentka została przyjęta na oddział dermatologii z powodu rozległych zmian skórnych rumieniowo-obrzękowych i rumieniowych o układzie obrączkowatym. Wykwity pojawiły się cztery dni po zakończeniu antybiotykoterapii amoksycyliną włączoną w podstawowej opiece zdrowotnej z powodu infekcji górnych dróg oddechowych. Ambulatoryjnie włączono lek przeciwhistaminowy II generacji bez istotnej poprawy. Ogniska pojawiły się początkowo na szyi, stopniowo rozszerzając się
Dodaj do ulubionych
