Co znajdziesz w artykule?
Rak podstawnokomórkowy (BCC) jest zaliczany do niejednorodnej grupy niemelanocytowych nowotworów skóry i stanowi niemal 30 proc. wszystkich nowotworów. Jest miejscowo złośliwym, wolno rosnącym guzem, który mimo niskiego ryzyka przerzutowego może naciekać i deformować okoliczne tkanki. Niepodważalny i najlepiej udokumentowany wpływ na rozwój BCC ma ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe, ale również immunosupresja, uwarunkowania genetyczne, przewlekłe rany, substancje karcynogenne.
Ostatnio dużo uwagi poświęca się patogenezie molekularnej BCC. Dobre poznanie mechanizmów deregulacji szlaku transdukcji sonic hedgehog pozwoliło na wprowadzenie do leczenia jego inhibitorów, jak wismodegib, hamujących procesy nowotworzenia. Liczne doniesienia zwracają również uwagę na rolę insulinopodobnych czynników wzrostu (IGF-1, IGF-2) w patogenezie tego raka.
Spis treści
Rak podstawnokomórkowy (basal cell carcinoma, BCC) po raz pierwszy został opisany w 1900 roku przez Krompchera jako carcinoma epitheliale adenoides. 1 Zaliczany jest obok raka kolczystokomórkowego (squamous cell carcinoma, SCC) do niejednorodnej grupy niemelanocytowych nowotworów skóry (nonmelanoma skin cancers, NMSC). BCC wywodzi się z komórek warstwy podstawnej naskórka. Jest to miejscowo złośliwy, wolno rosnący guz mogący prowadzić do destrukcji i deformacji okolicznych tkanek miękkich,
Dodaj do ulubionych
