Co znajdziesz w artykule?
Zgodnie z art. 24 ust. 1 Ustawy z dnia 6 listopada 2008 roku o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta[1] podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych są zobowiązane prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną oraz zapewnić ochronę danych zawartych w dokumentacji. Obowiązek ten potwierdza także przepis art. 41 ust. 1 Ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty,[2] stwierdzając, iż lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej.
NFZ może kontrolować zarówno prawidłowość użytych recept, pieczęci nagłówkowych i lekarskich, jak i czytelność danych na recepcie oraz prawidłowość dokonanych poprawek. Z punktu widzenia kontroli prawidłowości prowadzenia dokumentacji medycznej istotna jest kwestia kompletności i poprawności danych niezbędnych do wystawienia recepty, a zatem zgodności danych na receptach z prowadzoną dokumentacją medyczną. NFZ ma prawo kontrolować zgodność uprawnień świadczeniobiorcy umieszczonych na recepcie ze stanem faktycznym oraz sprawdzać, czy lekarz uzasadnił wybór leku refundowanego, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
Skoro leki otrzymała osoba uprawniona do ich uzyskania ze środków publicznych, to ich koszty obciążają z mocy prawa NFZ, a żądanie w takiej sytuacji refundacji od lekarza nie ma żadnej podstawy prawnej.
Spis treści
Wymienione przepisy jednoznacznie wskazują, iż obowiązek prowadzenia dokumentacji medycznej ma charakter uniwersalny – w tym sensie, iż dotyczy wszystkich podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, niezależnie od tego, czy podstawą ich udzielania jest umowa z NFZ (dotycząca świadczeń gwarantowanych), czy też umowa z pacjentem (dotycząca świadczeń komercyjnych).
Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 30 ust. 1 ww. ustawy o prawach pacjenta minister właściwy ds. zdrowia szczegółowo
Dodaj do ulubionych
