Co znajdziesz w artykule?
Insulinooporność określana jest jako zmniejszona odpowiedź organizmu na insulinę. Najczęściej łączy się ją z nadwagą lub otyłością, ale może występować również u osób z prawidłową masą ciała. Insulinooporność stanowi główny czynnik patogenetyczny cukrzycy typu 2 (DT2), predysponuje także do rozwoju aterogennej dyslipidemii, chorób układu krążenia, niektórych nowotworów, chorób neurodegeneracyjnych i innych schorzeń. Wczesne rozpoznanie insulinooporności może mieć duże znaczenie w zapobieganiu związanym z nią chorobom, a lepsze poznanie patogenezy może się przyczynić do opracowania nowych metod terapeutycznych.
Spis treści
Uważa się, że wiek XXI jest okresem epidemii otyłości i cukrzycy typu 2. Ogniwem łączącym te dwa stany jest insulinooporność, określana jako zmniejszona odpowiedź organizmu na insulinę, endo- lub egzogenną, w zakresie metabolizmu węglowodanów, lipidów i białek, a także działania na śródbłonek naczyniowy.
W takiej sytuacji do wywarcia efektu biologicznego niezbędne są większe stężenia insuliny we krwi. Zmusza to komórki β wysp trzustkowych do zwiększonej syntezy i sekrecji tego hormonu.
Dodaj do ulubionych
