Co znajdziesz w artykule?
Duszność to częsta i trudna do leczenia dolegliwość u pacjentów w zaawansowanym stadium choroby
Podstawą jest właściwe rozpoznanie: szczególne znaczenie dla oceny dolegliwości ma wywiad dotyczący przebytych i trwających chorób
Przed podjęciem przyczynowego leczenia duszności należy wnikliwie rozważyć względy etyczne
Niefarmakologiczne i farmakologiczne metody leczenia duszności mają równorzędne znaczenie, w końcowej fazie życia skuteczniejsze są metody farmakologiczne
U chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc lub nowotwór korzystnie działa tlenoterapia, należy jednak pamiętać o innych możliwościach leczenia
Ważną rolę w objawowym leczeniu duszności odgrywają opioidy; zgodnie z dzisiejszą wiedzą właściwie stosowane nie powodują istotnej depresji oddechowej czy hiperkapni
Spis treści
W SKRÓCIE
Chorzy na nowotwór czy inną postępującą chorobę w zaawansowanym stadium, np. niewydolność serca, przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP) lub zwłóknienie płuc, często skarżą się na duszność (dyspnoe). W stanie terminalnym ta trudna do opanowania i często niedostatecznie łagodzona dolegliwość staje się udręką zarówno dla chorego, jak i jego opiekunów. 1 Zwracamy uwagę na kwestię objawowego leczenia duszności w stanie terminalnym, ale omawiamy też leczenie przyczynowe w określonych
Dodaj do ulubionych
