Co znajdziesz w artykule?
- Zespół Cushinga jest najbardziej wymagającą diagnostycznie jednostką chorobową w endokrynologii, stąd w artykule omówiono szeroki wachlarz badań, które potwierdzą albo wykluczą pierwotne podejrzenie kliniczne
- Przed rozpoczęciem diagnostyki należy się dowiedzieć, czy pacjent stosuje egzogenne glikokortykosteroidy, gdyż to ich podaż jest najczęstszą przyczyną występowania objawów zespołu Cushinga
- Badania hormonalne zawsze wyprzedzają badania obrazowe wykonywane w celu poszukiwania procesów rozrostowych leżących u podłoża tego schorzenia endokrynologicznego
Spis treści
- Badania pierwszego rzutu zalecane przy podejrzeniu zespołu Cushinga
- Badania stosowane w diagnostyce różnicowej hiperkortyzolemii (drugiego rzutu)
- Ocena porannego stężenia ACTH
- Ocena porannego stężenia DHEAS
- Nocny test z dużą dawką deksametazonu
- Dwudniowy test z dużą dawką deksametazonu (II etap testu Liddle’a)
- Test z kortykoliberyną (CRH)
- Test z desmopresyną (DDAVP) w ustalaniu etiologii ACTH-zależnej hiperkortyzolemii
- Obustronne cewnikowanie zatok skalistych dolnych
- Testy niespecyficznej stymulacji wydzielania kortyzolu
- Podsumowanie
Pojedyncze oznaczenie stężenia kortyzolu przekraczające wartości referencyjne najczęściej wynika ze stresu towarzyszącego pobraniu i należy je uznać za reakcję fizjologiczną organizmu. Dopiero udowodnienie, że takie nadmierne wydzielanie kortyzolu nie podlega fizjologicznym procesom regulacyjnym, pozwala rozpoznać endogenną hiperkortyzolemię, czyli stan patologii, i poszukiwać źródła nadmiaru kortyzolu.
Celem tego opracowania nie jest omówienie objawów zespołu Cushinga, warto jednak zwrócić
Dodaj do ulubionych
