Co znajdziesz w artykule?
Niedokrwistości mikrocytarne spowodowane są wystąpieniem zaburzeń w budowie hemu i globiny lub metabolizmie żelaza. Hemoglobina zbudowana jest z czterech łańcuchów polipeptydowych tworzących tetramer i z czterech cząsteczek hemu. W okresie życia płodowego oraz u noworodków główną hemoglobiną jest hemoglobina F, która stanowi od 90 do 70 proc. całej hemoglobiny. W 1. r.ż. stopniowo zmniejsza się wytwarzanie hemoglobiny F, rośnie stężenie hemoglobiny A (adult), która stanowi główną hemoglobinę krwi. Zbudowana jest z dwóch łańcuchów globiny α i dwóch łańcuchów globiny β. Pozostałą część hemoglobiny stanowi hemoglobina A2, złożona z dwóch łańcuchów α i dwóch łańcuchów δ, oraz hemoglobina F, w skład której wchodzą po dwa łańcuchy α i dwa γ. Hemoglobina A stanowi około 97,5 proc. Do produkcji hemoglobiny niezbędne jest żelazo.[1-3] Obraz kliniczny niedokrwistości mikrocytarnej zależy od przyczyny, tempa i stopnia narastania objawów oraz możliwości adaptacyjnych organizmu.
Spis treści
Niedokrwistości mikrocytarne należą do najczęściej wykrywanych niedokrwistości w wieku dziecięcym oraz u osób dorosłych. Występują one w przebiegu różnego rodzaju chorób, zarówno wrodzonych, jak i nabytych. Według definicji WHO niedokrwistość rozpoznajemy wtedy, gdy stężenie hemoglobiny (Hgb) jest niższe o dwa odchylenia standardowe (2SD) w stosunku do średniego stężenia Hgb dla normalnej populacji tej samej płci i wieku. W niedokrwistości mikrocytarnej zmniejszeniu stężenia hemoglobiny
Dodaj do ulubionych
