Co znajdziesz w artykule?
Polineuropatia obwodowa indukowana chemioterapią (ang. chemotherapy-induced peripheral neuropathy – CIPN) jest objawem niepożądanym o typie neurotoksyczności występującym w różnym stopniu nasilenia i zależnym od dawki. Substancjami najczęściej indukującymi są pochodne platyny, taksoidy, alkaloidy barwinka, bortezomib, cytarabina, interferon i talidomid. Wśród czynników ryzyka wymienia się: współistniejące neuropatie obwodowe, niewydolność nerek, palenie papierosów, podwyższone stężenie cholesterolu ≥200 mg/dl, BMI ≥23, czynniki genetyczne. Mimo różnych substancji stosowanych w leczeniu objawowym CIPN nadal nie ustalono konsensusu leczenia. Nie do końca wyjaśniony jest również patomechanizm. Brakuje wystarczającej liczby badań potwierdzających skuteczność poszczególnych metod. Do najczęściej stosowanych leków należą: gabapentoidy, duloksetyna, TCA, opioidy, kapsaicyna. Obecnie za najskuteczniejsze uważa się podejście multimodalne wykorzystujące farmakoterapię, fizjoterapię, terapię zajęciową, psychoterapię oraz suplementy.
Obecnie nie ma badań potwierdzających skuteczność trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych (amitryptylina, nortryptylina, desimipramina), jak i lamotryginy w leczeniu CIPN. Nie uzyskano zmniejszenia bólu przy jednoczesnym narastaniu wraz z działaniami niepożądanymi. [1,8,28,29]
Spis treści
Polineuropatia obwodowa indukowana chemioterapią jest stosunkowo częstym objawem niepożądanym leczenia onkologicznego, który dotyka ok. 40 proc. pacjentów. W większości objawy samoistnie przemijają lub stają się mniej nasilone. Zaburzenia ustępują w różnym czasie w zależności od czynnika wywołującego.
Toksyczny wpływ chemioterapii na układ nerwowy ma coraz większe znaczenie ze względu na rosnącą liczbę wyleczonych pacjentów oraz pojawianie się nowych leków onkologicznych o udowodnionej
Dodaj do ulubionych
