Co znajdziesz w artykule?
- Artykuł koncentruje się na lekach o najwyższym potencjale wywołania biegunki i największym znaczeniu klinicznym – 5-fluorouracylu (5-FU), kapecytabinie i irynotekanie, dla których są dostępne ustrukturyzowane algorytmy postępowania. Inne cytostatyki mogą wywoływać biegunkę jako działanie niepożądane, rzadziej jednak w stopniu wymagającym modyfikacji schematu onkologicznego i nie mają specjalnych wytycznych w tym zakresie
Spis treści
- Definicja i epidemiologia
- Patofizjologia biegunki w trakcie chemioterapii
- Charakterystyka kliniczna leków wywołujących biegunkę
- Ocena kliniczna i stopniowanie ciężkości biegunki
- Diagnostyka różnicowa
- Postępowanie terapeutyczne – kiedy leczyć objawowo, a kiedy modyfikować chemioterapię?
- Farmakoterapia objawowa – szczegółowe omówienie
- Modyfikacja leczenia onkologicznego – zasady i wskazania
- Farmakogenetyka oraz znaczenie testów DPYD w zapobieganiu ciężkiej biegunce
- Profilaktyka i edukacja pacjenta
- Populacje szczególnego ryzyka
- Powikłania nieleczonej lub niedostatecznie leczonej biegunki
- Podsumowanie
Biegunka indukowana chemioterapią (CID – chemotherapy-induced diarrhea) należy do najczęstszych i potencjalnie zagrażających życiu działań niepożądanych związanych z terapią onkologiczną. Dotyczy to 50-80% pacjentów leczonych fluoropirymidynami lub irynotekanem, a ciężkie powikłania (stopień III-IV wg powszechnej klasyfikacji działań niepożądanych [CTCAE – Common Terminology Criteria for Adverse Events] v6) nawet 30%. W tym artykule omówiono patofizjologię CID, stratyfikację ryzyka,
Dodaj do ulubionych
