Co znajdziesz w artykule?
W przypadku pacjentów w wieku rozwojowym obraz kliniczny zaburzeń psychicznych często nie jest specyficzny. Analizując przypadek dziewczynki przyjętej do Kliniki Wieku Rozwojowego WUM, pokazujemy, jak ważne w postawieniu trafnej diagnozy jest rozstrzygnięcie, z jakimi objawami mamy do czynienia. To z kolei jest istotne w kontekście planowanych interwencji terapeutycznych.
Do najczęściej spotykanych strategii zalicza się:
1. unikanie i wycofanie z sytuacji potencjalnie trudnych,
2. angażowanie się w sytuacje podtrzymujące dysfunkcjonalny sposób myślenia,
3. wypracowywanie tzw. schematów kompensacyjnych, najczęściej stanowiących treściowo dychotomiczną odwrotność schematu poznawczego.
Spis treści
Opis przypadku
Piętnastoletnia dziewczynka została przyjęta na oddział psychiatrii dzieci i młodzieży z podejrzeniem zaburzeń odżywiania. Uprzednio była hospitalizowana na oddziale diabetologii z powodu spadku masy ciała i zaburzeń cyklu menstruacyjnego. Rok wcześniej zdiagnozowano u niej cukrzycę typu 1. Od tego czasu schudła ok. 8 kg (wyjściowa masa ciała 50 kg, przy przyjęciu 42,3 kg, wzrost 167 cm, BMI 15,2), istotnie zwiększyła wysiłek fizyczny – chodziła na długie spacery, intensywnie
Dodaj do ulubionych
