Co znajdziesz w artykule?
W pracy przedstawiono dane z piśmiennictwa dotyczące biotypu przyzębia oraz roli, jaką może odgrywać w osiągnięciu satysfakcjonującego wyniku leczenia w wielu dziedzinach stomatologii. Konieczność oceny tkanek miękkich otaczających zęby jest niezwykle istotnym elementem planowania leczenia, co potwierdzają przedstawione opisy trzech przypadków klinicznych, w których zwiększenie wymiarów tkanek miękkich pozwoliło zredukować powikłania leczenia ortodontycznego i zamaskować przebarwione korzenie zębów. Właściwa ocena biotypu umożliwiła także ostateczne prawidłowe ukształtowanie girlandy dziąsłowej.
Spis treści
Biotyp przyzębia – termin wprowadzili Seibert i Lindhe w 1989 roku – w odróżnieniu od biotypu dziąsłowego obejmuje poza grubością dziąsła także kilka powiązanych ze sobą morfologicznych cech przyzębia, kości i zębów. 1 Wspomniani autorzy kategoryzują biotyp przyzębia jako gruby-płaski oraz cienki-wysklepiony. 1 Grube tkanki dziąsłowe są związane z szeroką strefą dziąsła skeratynizowanego, płaską girlandą dziąsłową i grubą architekturą kości. Cienkim tkankom dziąsłowym, występującym u około
Dodaj do ulubionych
