Przeczytaj relację z odcinka pt. "O dwóch takich co... zwiększają diurezę, czyli leki moczopędne w codziennej praktyce - co wiedzieć, o czym pamiętać, na co zwrócić uwagę?"

W najnowszym odcinku Kardioexpressu gościem prof. Artura Mamcarza był prof. Marcin Barylski. Eksperci rozmawiali na temat zastosowania diuretyków w codziennej praktyce klinicznej.

Hydrochlorotiazyd jest długo stosowanym diuretykiem. Lek ten zwiększa wrażliwość skóry na działanie promieniowania UV. Podobną właściwość mają jednak także inne diuretyki. Zwiększa to minimalnie ryzyko zachorowania na raka skóry. Wskazana jest więc częstsza kontrola dermatologiczna. Hydrochlorotiazyd nie zwiększa w sposób istotny poziomu glukozy i potasu we krwi. Może być więc stosowany w terapii złożonej np. z inhibitorami konwertazy.

Jednocześnie lek ten zmniejsza ryzyko złamań osteoporotycznych u kobiet w wieku okołomenopauzalnym. Efekt ten utrzymuje się nawet po 8 latach stosowania tiazydu. Diuretyki tiazydowe obniżają również ryzyko złamań stawu biodrowego. Hydrochlorotiazyd nasila efekt hipotensyjny ACEI i sartanów. Niskie dawki stosowane w praktyce klinicznej nie zwiększają ryzyka niepożądanych działań metabolicznych. Lek ten nie wykazuje działania rakotwórczego.

Diuretyki pętlowe to grupa leków stosowana w niewydolności serca obok inhibitorów konwertazy, beta-adrenolityków, antagonistów aldosteronu i flozyn. Wykorzystywane są w celu zmniejszenia ryzyka hospitalizacji i zgonu u pacjentów z niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową z cechami przewodnienia (zastoju). Diuretyki pętlowe są także w I klasie zaleceń u chorych z pośrednią i zachowaną frakcją wyrzutową.

Wśród diuretyków pętlowych najnowszym z leków jest torasemid. Wykazuje się on większą od furosemidu biodostępnością i dłuższym czasem działania. Dodatkowo jego wchłaniania nie jest zależne od pokarmu. Torasemid hamuje działanie aldosteronu. W badaniach wykazano redukcje ryzyka zgonu przy stosowaniu tego leku w porównaniu do furosemidu. Dodatkowo przy stosowaniu tego preparatu odnotowuje się mniej mikcji na dobę przy podobnej ilości oddawanego moczu. Torasemid hamuje przebudowę i włóknienie lewej komory. Jest czterokrotnie silniejszy od furosemidu, więc jego dawka w leczeniu powinna być czterokrotnie mniejsza. Torasemid jest objęty refundacją u pacjentów z rozpoznaną niewydolnością serca niezależnie od frakcji wyrzutowej.