Przeczytaj relację z odcinka pt. "Leczenie niewydolności serca u starszych pacjentów (stabilnych) w II klasie NYHA. Miejsce sakubitrylu/walsartanu – praktyczne wskazówki"

W bieżącym odcinku gościem prof. Artura Mamcarza był dr hab. Tomasz Rywik. Eksperci rozmawiali na temat leczenia starszych pacjentów ze stabilną niewydolnością serca (NYHA II), ze szczególnym uwzględnieniem połączenia sakubitrylu i walsartanu (ARNI).

Niewydolnością serca określa się stan, w którym serce przestaje prawidłowo spełniać swoją funkcję pompy, co prowadzi od występowania objawów podmiotowych i przedmiotowych. W zależności od stopnia nasilenia dzielimy ją na 4 grupy NYHA (I-IV). Inny podział uwzględnia ocenę frakcji wyrzutowej w echokardiografii – niewydolność serca z zachowaną, pośrednią i obniżoną frakcją wyrzutową.

Niewydolność serca dotyczy przede wszystkim populacji starszych osób (powyżej 65 roku życia) i częstość jej występowania stale rośnie. Istnieją nadal problemy z właściwym diagnozowaniem i zgłaszaniem się chorych do lekarzy, co ma związek z brakiem świadomości objawów choroby i zrzucaniem przyczyny ich występowania na wiek.

Połączenie sakubitrylu z walsartanem zwiększa diurezę i natriurezę, działa rozszerzająco na naczynia krwionośne, hamują przerost i włóknienie serca oraz hamują działanie układu współczulnego. W badaniach wykazano, że takie połączenie zmniejsza ogólne ryzyko zgonu oraz z przyczyn sercowo-naczyniowych i redukuje częstość hospitalizacji. Co ważne, korzystne działania dotyczyły także osób w wieku starszym. W porównaniu do grupy młodszej nie stwierdzono w niej częstszego występowania działań niepożądanych. Wykazano natomiast częstszą poprawę w zakresie skali NYHA.

W leczeniu niewydolności serca stosuje się leki z kilku grup – ARNI/ACEI, beta-adrenolityki, antagonistów aldosteronu, flozyny i diuretyki pętlowe. Zalecane jest wczesne włączanie do terapii połączenia sakubitrylu z walsartanem, najlepiej przed wystąpieniem zaostrzenia niewydolności. Terapia u osób powyżej 75 roku życia powinna być wdrażana ostrożnie, ze względu na mniejsze rezerwy organizmu. Dawki ARNI nie powinno się podwajać częściej niż co 2-4 tygodnie, a terapie można zaczynać od maksymalnej dawki 24/26 mg. ARNI nie powinien być stosowany przy eGFR poniżej 30 ml/min.

ARNI w umiarkowanym stopniu wpływa na wartości ciśnienia tętniczego, głównie jednak może je obniżać, Lek ten natomiast miał korzystniejszy wpływ na funkcje nerek w porównaniu do samego ACEI. Jednocześnie nie wywołuje on częściej ostrej niewydolności nerek.

Na koniec zaproszony Ekspert podkreślił, że w przypadku zamiany ACEI na ARNI należy zrobić 36-godzinną przerwę. Przed wdrożeniem tego leku należy sprawdzić funkcję nerek oraz stan wolemii. Włączanie ARNI nie jest wskazane przy ciśnieniu skurczowym niższym niż 100 mmHg. Dość częstym działaniem niepożądanym tego leku ustępującym z czasem są zawroty głowy.