Rak podstawnokomórkowy (BCC – basal cell carcinoma) jest najczęściej diagnozowanym nowotworem złośliwym skóry^1,2. Zachorowalność na BCC stale rośnie, co przypisuje się głównie czynnikom środowiskowym (nadmierne narażenie na promieniowanie ultrafioletowe, zubożenie warstwy ozonowej), ale też innym czynnikom ryzyka, takim jak fototyp skóry (I-II), historia oparzeń słonecznych, predyspozycje genetyczne, immunosupresja, dodatni wywiad osobniczy dotyczący BCC lub innych nowotworów złośliwych skóry^1-4. BCC charakteryzuje się miejscową złośliwością z minimalnym ryzykiem przerzutów i niską śmiertelnością, jednak jego inwazyjny wzrost może prowadzić do znacznego zniszczenia tkanek².

Postać powierzchowna raka podstawnokomórkowego (sBCC – superficial BCC) jest jedną z częstszych odmian tego nowotworu (obok postaci guzkowej), stanowiącą 17% wszystkich typów BCC¹. Chociaż dokładne statystyki dotyczące częstości występowania sBCC nie są znane^2,5, wiadomo, że częściej występuje u młodszych pacjentów i lokalizuje się głównie na tułowiu oraz kończynach dolnych^2,6. Ze względu na mniejszą agresywność i powolną progresję leczenie sBCC może obejmować mniej inwazyjne metody niż w przypadku innych typów BCC^2,7,8.