Spis treści
Ogólnoustrojowe terapie glikokortykosteroidami (GKS) w leczeniu zespołu Stevensa-Johnsona (SJS – Stevens-Johnson syndrome)/toksycznej martwicy naskórka (TEN – toxic epidermal necrolysis) są stale kwestionowane ze względu na ograniczone korzyści z ich stosowania. W badaniu próbowano ocenić
skuteczność dołączenia inhibitorów TNF-α do GKS oraz zidentyfikować potencjalne biomarkery wskazujące na odpowiedź na leczenie.
Zrekrutowano 25 pacjentów z SJS/TEN i podzielono na 2 grupy: 10 chorych otrzymywało metyloprednizolon, a 15 – etanercept z metyloprednizolonem. Stężenia granzymu B, perforyny, interferonu γ, interleukiny (IL) 6, IL-15, IL-18, białka zapalnego makrofagów 1α, białka zapalnego makrofagów 1β i TNF-α w surowicy mierzono za pomocą zestawów do multipleksowej analizy cytokin podczas fazy ostrej i fazy wygaszania.
W porównaniu z monoterapią steroidową terapia skojarzona istotnie skróciła wstępne leczenie GKS oraz czas trwania ostrego stanu, hospitalizacji i reepitelializacji skóry. Chociaż obie terapie znacznie obniżały stężenie IL-15, to terapia skojarzona dodatkowo redukowała stężenia IL-6 i IL-18. Podczas gdy stężenie IL-15 było dodatnio skorelowane z czasem reepitelializacji skóry w obu grupach, stężenie IL-6 służyło jako dodatkowy marker przebiegu choroby w grupie terapii skojarzonej.
Dodanie inhibitorów TNF-α do GKS wydaje się obiecującą metodą leczenia, konieczne jest jednak przeprowadzenie badań na większej grupie pacjentów.
Dodaj do ulubionych
