Co znajdziesz w artykule?
Cukrzycę przedciążową (PGDM, ang. pregestational diabetes mellitus) rozpoznajemy kiedy kobieta chora na cukrzycę typu 1, 2 lub Mody zachodzi w ciążę. Przypadki nietolerancji glukozy pojawiające się w ciąży bądź po raz pierwszy rozpoznane w tym okresie definiuje się jako cukrzycę ciążową (GDM, ang. gestational diabetes mellitus).
Na przestrzeni lat częstość występowania cukrzycy u kobiet w wieku prokreacyjnym ma stałą tendencję wzrostową. Jest to najczęstsze powikłanie metaboliczne wikłające ciążę stwierdzane u około 3-5 proc. ciężarnych, z czego cukrzyca przedciążowa stanowi blisko 10 proc.[1]
W tej grupie pacjentek podkreśla się, że niezbędne dla właściwego rozwoju płodu i pomyślnego zakończenia ciąży jest prawidłowe wyrównanie cukrzycy jeszcze przed zajściem w ciążę. Ciąża u pacjentki z cukrzycą powinna być zaplanowana i przypadać na okres minimum trzymiesięcznej normoglikemii. Już w okresie przedkoncepcyjnym należy zastosować insulinoterapię w celu optymalnego wyrównania cukrzycy.
Spis treści
Pierwszy opis przypadku cukrzycy wikłającej ciążę przedstawił w 1824 roku lekarz H.G. Bennewitz. Dotyczył on 22-letniej wieloródki Federice Pepe będącej w siódmym miesiącu piątej ciąży, która była hospitalizowana w szpitalu berlińskim z powodu polidypsji, poliurii oraz glikozurii. Pepe urodziła martwe dziecko o masie 5442 g. Po porodzie objawy cukrzycy ustąpiły, co skłoniło wyżej wymienionego lekarza do powiązania jej stanu właśnie z ciążą. Mogłoby się wydawać, że w dobie znacznego rozwoju
Dodaj do ulubionych
