Co znajdziesz w artykule?
Jednym z typowych zjawisk w farmakoterapii osób z bardzo wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym (S-N) (tabela 1) jest konieczność stosowania znacznej liczby leków, czyli wielolekowość. Należy odróżnić ją od polipragmazji, rozumianej jako przyjmowanie przez chorego co najmniej jednego leku, dla którego nie ma wskazań, a więc leczenia niewłaściwego. Przykładami polipragmazji są: nadużywanie suplementów diety, ordynowanie leków na każdy zgłaszany przez pacjenta objaw.
Spis treści
Chory z bardzo wysokim ryzykiem S-N średnio wymaga zastosowania 5-7 leków (lek przeciwpłytkowy, β-1-adrenolityk, inhibitor konwertazy angiotensyny – IKA, statyna, lek moczopędny, antagonista wapnia, pochodna biguanidyny).
W takim przypadku, aby ustalić optymalną farmakoterapię, należy rozważyć:
- preparaty o udowodnionej skuteczności w dużych, wieloośrodkowych, randomizowanych badaniach z tzw. twardymi punktami końcowymi (redukcją częstości zdarzeń S-N: zawałów serca, udarów mózgu, niewydolności
Dodaj do ulubionych
