Co znajdziesz w artykule?
Kiedy to może być depresja?
1. W klasyfikacji psychiatrycznej (ICD-10) mówi się, że ten stan złego nastroju powinien trwać co najmniej dwa tygodnie, w których przez większość dni widoczne jest złe samopoczucie.
2. Muszą występować dwa rodzaje złego samopoczucia:
• obniżony nastrój, smutek,
• nastrój dysforyczny (gniewliwy), czyli rozdrażnienie.
Stan wycofania trwający kilka dni nie jest powodem do rozpoznania depresji.
OPIS PRZYPADKU
Siedmnastolatek zgłosił się do przychodni w towarzystwie matki. Od około dwóch miesięcy zaobserwował u siebie narastające poczucie zmęczenia, braku chęci do działania. Zdarzało mu się opuszczanie pojedynczych dni w szkole, co tłumaczył bólami brzucha i głowy, które nie były związane z objawami infekcji. Dopytywany przyznał, że kontakty z rówieśnikami sprawiają mu coraz mniejszą przyjemność, a nawet ich unika. Potwierdził, że czuje się gorszy od innych, a niekiedy wydaje mu się, że lepiej by było, gdyby nie żył. Wcześniej nie dokonywał samookaleczeń, nie miał prób samobójczych. Nie przygotowywał się do popełnienia samobójstwa. Wywiad rodzinny wykazał występowanie u matki przed pięcioma laty epizodu depresji, który ustąpił po sześciu miesiącach leczenia farmakologicznego.
Pacjenta i rodzica poinformowano o rozpoznaniu epizodu depresji, przedstawiono informacje o przebiegu zaburzenia i możliwościach leczenia. Następnie omówiono zasady postępowania w przypadku pogorszenia się stanu psychicznego – możliwość kontaktu z lekarzem i izbą przyjęć szpitala psychiatrycznego. Zalecono przyjmowanie fluoksetyny w dawce 20 mg/d. i kontrolę co tydzień. Po czterech tygodniach leczenia pacjent zgłaszał znaczącą poprawę nastroju i motywacji do działania. Ustąpiły dolegliwości bólowe, chętniej spotykał się z kolegami. Jednocześnie pacjent zgłaszał zwiększenie senności, szczególnie w godzinach popołudniowych. Zalecono zmianę leczenia farmakologicznego na sertralinę 100 mg/d., kontrolę co dwa tygodnie. W początkowych dniach po włączeniu leku pacjent skarżył się na poczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, które ustąpiło samoistnie. Po czterech tygodniach leczenia u pacjenta utrzymywała się poprawa stanu psychicznego, nie zgłaszał objawów ubocznych. Funkcjonował dobrze zarówno w szkole, jak i w rodzinie i grupie rówieśniczej.
Warto pamiętać
Nie każdy przejaw złości nastolatka jest przejawem buntu rozwojowego. Niekiedy warto się zastanowić, czy nie mamy do czynienia z depresją.
Spis treści
MT: Bunt nastolatka jest czymś normalnym. Jak go różnicować ze stanem depresyjnym? Kiedy objawy buntu sygnalizują, że może się przekształcić w depresję?
Prof. Filip Rybakowski: Rzeczywiście, bunt nastolatka jest procesem rozwojowym, wręcz fizjologicznym. Wynika to z faktu, że osoby w tym wieku mają zazwyczaj mniejszą akceptację otaczającego ich świata, ale charakteryzuje je również kreatywne podejście do życia – chcą coś w nim zmieniać. Jednym z przejawów buntu bywają zachowania aroganckie czy
Dodaj do ulubionych
